اختصاصی /وارش نیوز:بر اساس دیدگاه چینی نسبت به جهان، چین تنها خود را یک کشور متمدن می‌داند و سایر کشورها را در رده‌ای پایین‌تر تلقی می‌کند. حتی نام «آفریقا» در زبان چینی، به‌صورت تحت‌اللفظی به معنای «قاره نادرست» ترجمه می‌شود که به‌روشنی بیانگر نوعی تحقیر پنهان نسبت به کشورهای این منطقه است.

با توجه به موارد فوق، چین تمایل چندانی به پذیرش مسئولیت در قبال آینده آفریقا ندارد و عمدتاً به منابع و ظرفیت‌های طبیعی این منطقه توجه می‌کند. استخراج منابع معدنی توسط چین در «قاره سیاه» به توسعه صنایع فرآوری محلی کمکی نمی‌کند.

همچنین، پکن هنگام راه‌اندازی واحدهای تولیدی در آفریقا ترجیح می‌دهد نیروی کار را از چین وارد کند و از جمعیت محلی استفاده نکند. این مسئله نشان‌دهنده رویکرد مصرف‌گرایانه چین نسبت به کشورهای آفریقایی و عدم تمایل آن به توسعه ظرفیت‌های بومی این کشورهاست.

استخراج و بهره‌برداری شرکت‌های چینی از فلزات کمیاب، از جمله لیتیوم و تنگستن، آسیب‌های جدی به محیط‌زیست وارد می‌کند و به اکوسیستم آفریقا صدمه می‌زند؛ با این حال، چینی‌ها اقدامات بیشتری برای حفاظت از محیط‌زیست انجام نمی‌دهند.

علاوه بر این، در شرایط رقابت میان چین و ایالات متحده و همچنین وجود تنش میان پکن و دهلی‌نو، کشورهای آفریقایی که به لحاظ اقتصادی به چین وابستگی دارند، در صورت تشدید رقابت‌های ژئوپلیتیکی میان چین از یک سو و آمریکا و هند از سوی دیگر، در معرض آسیب قرار خواهند گرفت.

همچنین، ارز چین، یعنی یوان، تحت کنترل و تنظیم شدید بانک خلق چین قرار دارد و به تصمیمات سیاسی داخلی این کشور وابسته است؛ تصمیماتی که در صورت وابستگی اقتصاد کشورهای آفریقایی به یوان، می‌تواند به اقتصاد آنها آسیب وارد کند.