به گزارش وارش نیوز و به نقل از خبرگزاری فارس ،گرمای عصرگاهی در محور گهرباران ساری سنگین است. دو دستگاه پژو پارس پس از برخورد به یکدیگر متوقف شدهاند و چند مصدوم در انتظار رسیدن امداد هستند؛ در میان آنها کودکی حدود ۲.۵ ساله و چند زن دیده میشوند.
لحظاتی بعد آمبولانس اورژانس به محل میرسد، اما این بار خودروی امدادی نیز بخشی از صحنهای است که نگرانی ایجاد میکند.
صدای غیرعادی خودرو، مشکلاتی در بخشهایی از بدنه و کف آمبولانس و نبود سرمایش مناسب، انتقال مصدومان را در گرمای هوا دشوار کرده است. آمبولانسی که باید در کوتاهترین زمان، بیمار را از محل حادثه به مرکز درمانی برساند، خود نشانهای از مسئلهای بزرگتر است؛ فرسودگی ناوگان اورژانس.
این حادثه اگرچه یکی از دهها تصادف جادهای روزانه در مازندران است، اما تصویری از چالشی ارائه میدهد که مسئولان اورژانس استان نیز آن را تأیید میکنند.
فرزاد گوهردهی، رئیس مرکز مدیریت حوادث و فوریتهای پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران، میگوید حدود ۷۰ درصد ناوگان آمبولانسهای استان فرسوده است؛ ناوگانی که ۱۸۰ دستگاه آمبولانس را شامل میشود و بهصورت شبانهروزی در ۱۰۷ پایگاه فعالیت میکنند.
به گفته او، بسیاری از این آمبولانسها بارها تعمیر و دوباره وارد چرخه خدمت شدهاند و احتمال اینکه بخشی از آنها دیگر قابلیت تعمیر و بازگشت به عملیات را نداشته باشند، افزایش یافته است.
عددها نیز نشان میدهند فشار بر این ناوگان کم نیست. اورژانس مازندران در سال گذشته حدود ۱۶۰ هزار مأموریت انجام داده است؛ یعنی به طور متوسط صدها مأموریت در هر روز در استانی که بخش قابل توجهی از تردد آن در محورهای جادهای انجام میشود.
نشانههایی از تلاش برای نوسازی ناوگان
این خدمات از طریق ۱۰۷ پایگاه اورژانس ارائه میشود؛ ۴۱ پایگاه شهری، ۶۵ پایگاه جادهای و یک پایگاه هوایی. در چنین شبکهای، آمبولانس نه صرفاً وسیله انتقال بیمار، بلکه حلقهای حیاتی میان محل حادثه و مراکز درمانی است.
فرسودگی خودروهای امدادی فقط به ظاهر آنها محدود نمیشود. استهلاک فنی، نیاز مکرر به تعمیر، مشکلات تجهیزات و کاهش قابلیت اطمینان خودرو میتواند در مأموریتهایی که زمان در آنها اهمیت حیاتی دارد، به یک نگرانی جدی تبدیل شود.
با این حال، نشانههایی از تلاش برای نوسازی ناوگان نیز وجود دارد.
گوهردهی میگوید ۱۵ دستگاه موتورلانس به چرخه امدادی استان اضافه شده و با حمایت استاندار، همکاری دانشگاه علوم پزشکی و سازمان اورژانس کشور، تفاهمنامهای برای الحاق ۲۰ دستگاه آمبولانس جدید به ناوگان مازندران منعقد شده است.
اما فاصله میان نیاز و ظرفیت موجود همچنان قابل توجه است. اگر ۷۰ درصد ناوگان فرسوده باشد، اضافه شدن ۲۰ آمبولانس جدید هرچند میتواند بخشی از فشار را کاهش دهد، اما به تنهایی پاسخگوی نیاز شبکهای نیست که سالانه ۱۶۰ هزار مأموریت انجام میدهد.
تصادف گهرباران بار دیگر این پرسش را پیش روی مسئولان قرار میدهد که آمبولانسهای استان با چه استانداردی باید آماده خدمت باشند و چه تعداد از آنها واقعاً در شرایط مطلوب عملیاتی قرار دارند.
در جاده، مصدوم فرصت انتظار برای تعمیر خودرو یا تکمیل فرآیندهای اداری را ندارد. ثانیههایی که میان وقوع حادثه و رسیدن بیمار به مرکز درمانی سپری میشود، میتواند تعیینکننده باشد.
آمبولانس باید آخرین حلقهای باشد که در زنجیره امداد از حرکت میایستد، نه یکی از حلقههایی که خود نیازمند رسیدگی و نوسازی است.
نوسازی ناوگان آمبولانسهای اورژانس مازندران دیگر یک ضرورت مقطعی نیست، بلکه مطالبهای مستقیم برای حفظ جان بیماران و مصدومان است. وقتی بخش قابل توجهی از آمبولانسها فرسودهاند، استهلاک فنی و خرابیهای مکرر میتواند زمان طلایی امدادرسانی را تحت تأثیر قرار دهد؛ از این رو، تأمین آمبولانسهای جدید باید به یکی از اولویتهای جدی حوزه سلامت استان تبدیل شود.
در کنار اعتبارات دولتی، ورود خیران سلامت میتواند مسیر نوسازی ناوگان را سرعت ببخشد. کمک برای خرید آمبولانس، تأمین تجهیزات امدادی و پشتیبانی از پایگاههای اورژانس، سرمایهگذاری مستقیمی برای نجات جان انسانهاست و میتواند بخشی از فاصله میان نیاز واقعی استان و ظرفیت موجود را جبران کند. امروز بیش از هر زمان دیگری، خیران میتوانند در کنار دولت برای تقویت ناوگان اورژانس و ارتقای کیفیت امدادرسانی در جادهها نقشآفرینی کند