به گزارش وارش نیوز و به نقل از خبرگزاری فارس از مازندران، گاهی یک تهدید آرام و بی‌صدا می‌آید؛ بی‌آنکه کسی از نخستین ریشه‌هایش باخبر شود در آب می‌دود، پهن می‌شود و نفسِ تالاب و آب‌بندان را می‌گیرد. 

سنبل آبی دقیقاً از همین جنس تهدیدهاست؛ گیاهی مهاجم که اگر راهی به آبراهه‌ها پیدا کند فقط یک گیاه نیست، بلکه آغاز یک بحران خاموش است؛ بحرانی که این روزها مسئولان را به میدان آورده تا پیش از آنکه دیر شود راهی برای مهارش پیدا کنند.

هادی باقری معاون بهبود تولیدات گیاهی سازمان جهاد کشاورزی مازندران در همین خصوص بر ضرورت توجه جدی به این گیاه مهاجم در آب‌بندان آغوزبن بابل تأکید کرد و گفت: کارشناسان حفظ نباتات و مبارزه با آفات در حال انجام اقداماتی برای پیشگیری و کنترل آن هستند.

وی با اشاره به اینکه بخشی از کارها از قبل آغاز شده است، گفت: امیدواریم با تداوم این اقدامات و همراهی سایر دستگاه‌ها بتوان از گسترش این گیاه در آبراهه‌ها جلوگیری کرد.

سنبل آبی هرجا که پا می‌گذارد، نظم طبیعت را به‌هم می‌زند؛ سطح آب را می‌پوشاند نور را از گیاهان بومی می‌گیرد و مسیر زندگی آبزیان را تنگ می‌کند برای همین است که مسوولان نگاه‌شان را از هشدار به اقدام دوخته‌اند؛ اقدامی که اگر به‌موقع و علمی نباشد خسارت‌هایش می‌تواند به‌سرعت گسترده شود.

معاون بهبود تولیدات گیاهی سازمان جهاد کشاورزی مازندران با تاکید بر اهمیت آب‌بندان‌های استان، خاطرنشان کرد: این پهنه‌هایی آبی که در مازندران فقط ذخیره‌گاه آب نیستند بلکه بخشی از معیشت، کشاورزی و حتی هویت روستاها به شمار می‌روند.

باقری تأکید کرد: با توجه به وسعت بالای این آب‌بندان‌ها باید با قاطعیت و برنامه‌ریزی دقیق از گسترش سنبل آبی جلوگیری کرد تا این سرمایه‌های طبیعی در خطر خفگی قرار نگیرند.

وی، از بازدیدهای میدانی و بررسی‌های کارشناسی به‌عنوان یکی از راهکارهای مهم یاد کرد؛ بازدیدهایی که قرار است با شناسایی دقیق نقاط آلوده یا در معرض خطر مسیر مقابله را روشن‌تر کنند.

به گفته معاون جهادکشاورزی مازندران، عزم مسئولان برای مهار این تهدید قابل مشاهده است و امید می‌رود با ورود جدی‌تر کارشناسان راهکاری مؤثر و پایدار برای کنترل سنبل آبی پیدا شود.

سنبل آبی شاید در ظاهر تنها گیاهی سبز و بی‌خطر به نظر برسد اما در دل آب داستان دیگری دارد؛ داستانی از پیشروی بی‌صدا از بلعیدن آرام زیست‌بوم‌ها و از ضرورت تصمیم‌های فوری حالا مازندران در خط مقدم این نبرد خاموش ایستاده است؛ نبردی برای حفظ آب، خاک و آینده.